Als advies had ik meegekregen om een paar dagen niets te doen. Gewoon rustig aankomen. Niet evident. Als workaholic tot de derde macht, veroorzaakt nietsdoen onrust in mijn hoofd dat dan langzaam maar zeker doorsijpelt naar mijn lijf waardoor ik in actie moet schieten alsof ik net in een mierenhoop lag te luieren. (jaja voor wie het incident met de mierenhoop nog kent,… ik ben daar echt als een gek de berg afgelopen!)
Niets doen dus. Met enkel het zachte geronk van de honden wakker worden, een half oog open trekken, uitstrekken en gewoon terug wegzakken. Dat de zon zich een paar dagen verstopte achter dikke wolken, hielp zeker om mij op te rollen als een beer die klaar was voor zijn winterslaap.
Het gekke is, ik slaap tot ik vanzelf wakker wordt, sta rustig op, trek met de honden het bos in, verwonder me over de rendieren die ik aan de bosrand zie, haal muggen uit mijnn haar, kom kliedernat van de regen weer thuis, maak ontbijt en dan nog is het slechts half 10 ofzo. De dag strekt zich net zo ver voor me uit als de het meer dat naast het huisje in de wind ligt te dansen.
Aan het grote raam kan ik uren lezen of zitten gapen naar de vogels die aan de waterrand over en weer hoppen, of uitkijken of de eekhoorn me weer komt bezoeken. Vermoedelijk is die eekhoorn minder gecharmeerd door mijn aanwezigheid, want wat hij me vanuit de boom toeriep klonk als behoorlijk eekhoorn-gevloek!
Minstens zo plezierig is op ontdekking gaan in de omgeving. Via een bospad dat op een kleine weg uit komt, bereik ik het dorpje (gehucht) vlakbij in ongeveer een half uur fietsen. Een route waarbij Mogwai bijna de hele rit los kan lopen. In een dorp verder vond ik na lang zoeken een plek waar ik hondenvoer kon kopen en een tweedehandswinkel waar ik met behulp van tekeningen en een paar woorden Zweeds en Engels probeerde duidelijk te maken wat ik zocht (een hoeslaken voor een bed). Betalen met kaart kon niet, dus ging ik voor het eerst in mijn leven geld afhalen in een automaat. Serieus. Dat klinkt alsof ik van een andere planeet kom, maar het is waar.
De stilte hier is een weldaad. Ik hou er zo van dat ik mijn hut zelfs met een borstel keer ook al staat er een stofzuiger voor me klaar. Het idee van al dat lawaai hier en nu lijkt me zodanig verstorend dat ik nog liever 5 keer zo lang bezig ben met keren.
De blaadjes aan de berken recht tegenover mijn raam beginnen stilaan te verkleuren. En hier en daar geeft er eentje zich al goudgeel over aan de komende seizoenswisseling.
En dat (bijna) nietsdoen? Daar heb ik inderdaad een paar donkere herfstdagen heel erg van genoten en het liet me toe de dagen heel anders te benaderen dan in mijn ‘normale’ leven.